Ton Baan

Toen ik een jaar of acht was, ging ik met mijn vriendje Jaap op een zondagmiddag een autoritje maken met mijn ouders. Onderweg, ergens middenin de polder, stopten we. Mijn vader en moeder zochten een picknick plek in de berm en wij gingen eropuit. We sprongen over een slootje, klommen over een boeren hek en scharrelden nietsvermoedend door het weiland tot een kudde jonge pinken onze kant op stoof. De koeien in het vizier sloeg de schrik ons om het hart en zetten wij het op een lopen. Achterna gezeten door energieke pinken. Terug bij het hek klauterden we onhandig en over elkaar heen buitelend over het hek. Die enorme opluchting dat we weer veilig waren! Jaren later vertelden mijn ouders dat ze onze acties met spanning hadden gadegeslagen.
Ook dat ze er ter plekke en nog jaren later schik om hadden. Ik herinner mij geen ge- en verboden, noch waarschuwingen of verontwaardiging over onze expeditie. Het gevoel van vertrouwen is wat ik er aan over heb gehouden. Jaap en ik hadden een avontuur beleefd, geleerd dat dit niet zonder risico is en ons zelf gered. Nu heb ik een kleinkind en gun hem en alle andere kleine en grote mensen het grootste cadeau dat ik ooit heb ontvangen: vertrouwen. Ik klim nog steeds graag over hekken om te zien wat zich daarachter afspeelt en welke nieuwsgierige pinken ik tegenkom.

Als ik al mijn werk terugbreng tot de kern, dan is dat in essentie mensen inspireren tot kleine en grote avonturen. Of ik nu samenwerk met kinderen, studenten, docenten, management of directies van grote multinationals, ik zoek altijd de verbinding met hun ondernemerschap. Herkenbaar in moed om te onderzoeken, durf om te experimenteren en lef om fouten te maken en daarvan te leren. Voor mij de sleutels voor co-creatie, innovatie, verandering en transformatie.

René Katerberg

Ik ben opgegroeid in een dorp waarbij ik vanuit het dakraam van mijn slaapkamer In één oogopslag uitzicht had op meerdere verkeersaders naar het noorden. De hoofdstraat door het dorp met een bushalte voor ons huis. Een provinciale weg waarlangs alle snelverkeer ging. Ik heb de A28 pas later zien bouwen achter ons huis langs. De spoorlijn naar Assen en Groningen. En boven mijn hoofd de vliegroutes naar Scandinavië. Dat riep bij mij de vraag op; wat beweegt al deze mensen van A naar B? Op mooie zomeravonden zat ik daar, zittend vanaf de rand van mijn dakraam, over na te denken, of overdag in de toppen van de bomen tegenover ons huis (foto). Een van de hoogste bomen had een takkenpatroon waarbij je eenvoudig naar de kroon kon klimmen. Zacht wiegend op de wind had je het gevoel één te zijn met de natuur.

Wat beweegt mensen van A naar B en hoe organiseren we ons is steeds belangrijker geworden. Observeren en meerdere perspectieven overwegen is gebleven. Meer mens zijn in een steeds complexere wereld is mijn motto. De systemen zijn omvangrijker, de uitdagingen groter, en de menselijke verbinding belangrijker dan ooit.  De wereld helemaal begrijpen heb ik uit mijn hoofd gezet. Wanneer ik nu naar de sterren kijk droom ik van een beetje meer begrip voor elkaar en de waarde van alle perspectieven die iedereen bijdraagt. Onze systemen maken dat steeds beter mogelijk.

Een andere favoriete bezigheid was lego. Na meerdere doosjes met instructieboekjes ging ik mijn eigen creaties bouwen. Mijn inspiratie kwam uit mijn omgeving en ik bouwde het dan zo goed mogelijk na. Het was voor mij een manier om de wereld te leren begrijpen. Goed observeren, meerdere perspectieven combineren en weten welke bouwstenen ik had creëerden mogelijkheden. Een beetje doorzettingsvermogen hielp bij het regelmatig vastlopen en overnieuw beginnen omdat het plaatje in mijn hoofd toch net niet helemaal paste, of ik net niet genoeg stukjes lego van een bepaalde vorm of kleur had.

Rob Bartels

Graag neem ik je mee terug naar 14 februari 1990. Op die dag draait de camera van de Voyager nog één keer naar de aarde om daar op ruim 6 miljard kilometer van ons verwijderd, deze foto te maken.Zie je de aarde, een bijna microscopisch klein pixeltje in een onbevattelijk en meteloze ruimte? Dit pixeltje werd door de Amerikaanse wetenschapsjournalist Carl Sagan onze ‘pale blue dot’ genoemd, ons lichtblauwe puntje en hij schreef erover:
Vanaf dit ver weg gelegen uitkijkpunt lijkt de aarde niet van erg veel bijzondere betekenis.Dat is voor ons wel anders. Kijk maar eens goed naar dit puntje. Hier is het.

Dit is ons thuis. Dit zijn wij.Alle mensen waar je van houdt, alle mensen die je kent, alle mensen waar je ooit van gehoord hebt, alle mensen die er ooit zijn geweest, hebben hier hun leven geleefd.Alle vreugde en verdriet, alle godsdiensten en ideologieën, wetten en regels, zijn hier gemaakt.Alles en iedereen die je kent: iedere jager, iedere boer, iedere held en lafaard, iedere schepper en vernietiger van beschaving, alle verliefden, iedere moeder en vader, elk veelbelovend kind, iedere uitvinder en ontdekkingsreiziger, iedere leraar, elke ‘superstar’, alle wereldleiders, iedere heilige en iedere zondaar in de geschiedenis van de mensheid, heeft hier geleefd, op een stofdeeltje dat opgevangen wordt in een straal van de zon.De aarde is de enige wereld die we tot nu toe kennen, die ons leven kan herbergen.Voorlopig is er geen andere plaats, waar wij naartoe kunnen. Op bezoek gaan, misschien, ons vestigen, vergeet het maar.Like it or not, de aarde is de enige plek waar wij met elkaar kunnen leven.

Voor mij onderstreept dit beeld onze gezamenlijke verantwoordelijkheid om vreedzamer en vriendelijker met elkaar te leven en onze verantwoordelijkheid om dit lichtblauwe puntje goed te bewaren en te koesteren: het enige thuis dat we ooit zullen kennen.In ons dagelijkse leven lijken we dit besef, dit prachtige maar ook nederig makend perspectief vaak te vergeten, terwijl wij elkaar zo nodig hebben op die ene kwetsbare pixel van ons: ons huis en ons thuis.
Sagan laat ons hiermee ook zien dat als we een andere positie kiezen om naar onze werkelijkheid te kijken, dat we dan andere dingen kunnen zien, dat we op een andere manier over onze werkelijkheid kunnen nadenken. Dat is precies wat we met MeYouWeDo ook willen doen. Van perspectief wisselen, onze wereld op een andere manier ervaren, zodat we er op andere manieren over kunnen denken. Dat is ook waar het mij in het filosoferen met kinderen om gaat. Verwonderd naar de wereld kijken, steeds gevoed door de kijk van de ander. De ander met wie je in gesprek bent.

Het mooie van MeYouWeDo is daar de DO bij staat. We geven kinderen de mogelijkheid iets met hun gedachten, hun dromen, hun toekomstbeelden te doen.
Opvoeden tot volwassenheid betekent volgens Biesta onder meer dat wij in het kind het verlangen naar de wereld oproepen, een verlangen om als handelende persoon, in de wereld te staan. Dat geeft ons als opvoeders niet alleen een verantwoordelijkheid voor het kind, voor de kinderen, die ons thuis en op school zijn toevertrouwd, maar ook voor de wereld waarin zij opgroeien.Hoe zouden we kinderen kunnen doen verlangen naar een wereld die de hunne niet is, naar een wereld die hen weinig perspectief biedt. Met opvoeding en onderwijs willen we bijdragen aan de toekomst van onze kinderen, we willen ze hoop geven op een toekomst, waarin zij in staat zijn samen met anderen de wereld vorm te geven, tot een vreedzame en leefbare plaats voor allen.

Met MeYouWeDo wil ik daar aan bijdragen: onderwijs waarin alle betrokkenen, kinderen en jongeren, leraren en ouders, hun liefde voor de wereld inbrengen en ontwikkelen. Amor Mundi, noemt Hannah Arendt dat; Amor Mundi, die zo nodig is om ons in onze menswording niet alleen de vraag te laten stellen: wat is goed voor mij? Maar ook de vraag in ons open te maken: wat is goed voor de wereld?